草莓's profile׺°”˜`”°º×.没有小狗，没有我们只有你和...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
February 04 ซักวันนึงHaPpY BiRTh DaY…..To YoU.
ตอนแรก...คิดว่าจะไม่เข้ามา สเปซ แระล่ะ..
ก็กลัวว่าเข้ามาแร้วมันจะกลับไปคิดถุงอารายเดิมๆที่จะทำไห้ต้องรุสึกแย่อีก....
แต่ก็นะ...มันไม่รุจาทำงัยนี่นา...
เรื่องบ้าๆแบบนี้ก้อคุยกะคัยมะด้ายซะด้วย....
เลยต้องเข้ามาพึ่ง สเปซ เพื่อระบายความนัยจัย...นิสสสนุง
สาระเรยยยย....วันนี้วันเกิดนายอ่ะ
มีความสุขมากๆนะ.......ดูแลตัวเองละก็เค้าคนนั้นดีๆล่ะ รักกันไห้มากๆนะ..รู้มั้ย
ให้มันสมกับที่ชั้นยอมเจ็บเพื่อไห้ความรักของเธอ 2 คน กลับมาสวยงามอีกครั้ง..
แล้วซักวัน...เราอาจจะเป็นเพื่อนกันได้...
ซักวันนึง...แต่ก้อไม่รุว่าวันไหน หรือจามีทางเป็นไปได้รึป่าวก้อไม่รุ
ขอบคุณนะ...ที่ครั้งนึง
เธอเคยเผลอใจให้ชั้นมา...แม้เป็นเพียงแค่เวลาสั้นๆ แต่มันก็มีแต่ความรุสึกดีๆ
ความรุสึกดีๆนี่แหละทำไห้ชั้นยังไม่ยอมลืมเธอซักที เพราะไม่ลืม เลยทำไห้ชั้นต้องเป็นแบบทุกวันนี้
แต่ซักวันนึง...ก็ไม่รุเมื่อไหร่นะ
เอาเป็นว่า...ซักวันชั้นต้องหายจากความรุสึกแย่ๆแบบนี้ไห้ได้....
ฉันควรทำอย่างไร ในเมื่อใจเธอไม่เหมือนเก่า
ไม่เคยเตรียมใจว่าเราจะต้องจากกันไปในวันนี้ อยู่ดีๆก็ลา บอกฉันว่าจบกันเสียที..555+
January 29 เศษแก้วที่ไม่มีทางต่อ......เศษแก้วที่ไม่มีทางต่อ...
เหลือแค่ฉันคนเดียว รักก็เหลือแค่เพียงครึ่งเดียว เมื่อเธอเดินจากฉันไป ฉันไม่รู้จริง ๆ ฉันไม่รู้ต้องทำอย่างไร กับหัวใจที่มันแตกสลาย เพราะว่ารัก มันเป็นแค่เพียงแก้วบาง ๆ ที่เธอและฉัน สร้างขึ้นมา แล้ววันนี้ ทำไมกลับมาทิ้งกันไป หมดแล้วใช่ไหม? ไม่เหลืออะไรใช่ไหม แก้วที่แตกสลายไป ไม่มีทางเหมือนเดิม หมดแล้วใช่ไหม ทิ้งไว้แค่เพียงเศษใจ ที่มันไม่มีทางต่อ ส่วนหนึ่งมันหายไปตลอดกาล.... แก้วที่ฉันประคอง ทะนุถนอมมันมาให้เธอ แสนนาน ไม่มีความหมายเลย ฉันไม่รู้จริง ๆ ฉันไม่รู้ต้องทำอย่างไร กับหัวใจที่มันแตกสลาย เพราะว่ารัก มันเป็นแค่เพียงแก้วบาง ๆ ที่เธอและฉัน สร้างขึ้นมา แล้ววันนี้ ทำไมกลับมาทิ้งกันไป ให้รักพังทลาย ไปกับตา หมดแล้วใช่ไหม? ไม่เหลืออะไรใช่ไหม แก้วที่แตกสลายไป ไม่มีทางเหมือนเดิม หมดแล้วใช่ไหม ทิ้งไว้แค่เพียงเศษใจ ที่มันไม่มีทางต่อ
ส่วนหนึ่งมันหายไปตลอดกาล.... สร้างมาก็เพราะเธอ จบไปก็เพราะเธอ เหลือแค่เศษใจ จมน้ำตา...
หมดแล้วใช่ไหม? ไม่เหลืออะไรใช่ไหม แก้วที่แตกสลายไป ไม่มีทางเหมือนเดิม หมดแล้วใช่ไหม ทิ้งไว้แค่เพียงเศษใจ ที่มันไม่มีทางต่อ ส่วนหนึ่งมันหายไปตลอดกาล…..
.....ส่วนหนึ่งมันหายไป.....ตลอดกาล..... January 26 ความเหนื่อยใจ..เฮ่อ.. ขอถอนหายใจยาวๆซักเฮือกนะ..ช่วงนี้ไม่ได้เข้ามาเรย... เหนื่อยใจมากมายน่ะ...ไม่รุ้เหมือนกานทามมายต้องมากมายขนาดนี้ งงกะตัวเองด้ายอีก... แค่คนๆเดียว..แค่เวลาไม่กี่เดือน..ทำไมต้องมากมายด้วยนะ? ใครก้อด้ายบอกทีสิ..เราควรทำยังงัย? อยากเจอ อยากคุย อยากไห้ทุกอย่างเหมือนเดิม...แต่แค่เจอหน้าเค้า..เราก็ทำไรมะด้ายแร้ว ทำรัยมะถูก..ทำไมต้องเปนคนรุงรังอย่างงี้นะ? เค้าจบไปก็นาน ยังรุงรังกะเค้าอยู่ด้าย หน้าไม่อายจริงๆเรยยย...ด้านได้อีกนะเรา... เจอกัน อยากเข้าไปคุย ไปทักทาย แต่มันกลับพูดรัยไม่ออก.. เธอคงลำบากใจมากสินะ..ที่เราทำตัวน่ารำคาน ไม่รุ้จักจบสิ้นกะเธอซักที... พูดได้คำเดียวว่าขอโทด..จากใจจริงๆ เธอไม่ผิด..เราใจง่ายเอง... ซักวันนะ...เราคงกลับไปเป็นเพื่อนกันได้..ถ้าเธอต้องการแค่เพียงคำว่าเพื่อนจากเราเท่านั้น...แต่วันนี้...มันไม่ไหวจริงๆ ความรุสึกมัน..ยังรับกับสิ่งที่เกิดไม่ได้ คิดแล้วก้อ..สมเพสตัวชะมัด...คนรัยมะรุจักละอายย...(ด้านโคตรๆ) รุว่าเธอไม่ใช่คนดีมากมาย..แต่ที่ผ่านมาเธอทำไห้เรารุสึกดีจริงๆ แต่วันนี้เธอเลือกที่จะจากไป..อย่างที่ไม่คิดแม้เพียงสักนิดว่าจะกลับมา..หากัน เราก้อทำได้เท่านั้น..คือ..มองเธอเดินจากไป... รักกันไห้ดีนะ...เอาใจช่วย(จริงๆนะ) *ก้อทำได้แค่เพียงเท่านี้..เพราะมากกว่านี้คือขอไห้เธอกลับมาในวันที่เธอเหนื่อยใจ ซึ่งมันไม่มีทาง ไม่มีวัน เพราะเรามันแค่คนๆนึงที่แค่ผ่านเข้าไปในชีวิตเธอ.. ไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอแม้เพียงนิด.... ขอบคุณความทรงจำที่เธอฝากเอาไว้..ไห้เราได้คิดถึงเธอทุกที*
ลาก่อน....*_* January 17 จิตออก...โอ๊ยย..!!!!
เซงตัวเอง
มากมายคร๊าบบบบบบบบบบบบบบ
เฮ่อ....
เมื่อหรั่ยจะหายบ้าเนี่ย...? January 12 อย่าสัญญากับใครถ้าคิดว่า...ทำไม่ได้!!! อย่าสัญญากับใครถ้าคิดว่า...ทำไม่ได้!!!
เรื่องมีอยู่ว่า...มีเด็กสาวตาบอดคนหนึ่ง เกลียดตัวเอง ที่ มองอะไรไม่เห็น
เธอ เกลียดทุกคนยกเว้นแฟนหนุ่ม
ของเธอ วันหนึ่งเธอบอกกับเขาว่า “ถ้าเธอมองเห็น เธอจะแต่งงานกับเขา”
แล้ววันหนึ่ง โชค ก็เดินทางมาถึงมีคน บริจาค ดวงตาให้เธอ !!!
เธอจึง มองเห็น ทุกสิ่งทุกอย่างรวมทั้งแฟนของเธอ
เขาจึงถามเธอว่า : ตอนนี้เธอมองเห็นแล้ว เธอจะแต่งงานกับฉันไหม?
เด็กสาวตกใจมากที่เห็นว่าเขาตาบอด!!!!
เธอตอบเขาว่า : ขอโทษนะฉันแต่งงานกับเธอไม่ได้หรอกเพราะเธอมันตาบอด
แฟนของเธอเดินจากไปพร้อมน้ำตา...
เขาบอกกับเธอว่า : งั้นช่วยดูแลดวงตาของฉันให้ดีก็แล้วกันนะ!!!!
ความรัก ความรักคือ?
ความรักเป็นสิ่งที่เข้ามาหาเราโดยที่เรายัง ไม่ทันจะเตรียมใจ ให้เจอกับมัน เมื่อความรักเข้ามาเป็น ส่วนหนึ่งของชีวิต เรา เราจะรู้ได้เลยว่าเราจะ นึกถึงแต่มัน จนทำให้ ไม่สามารถขาดมัน ได้ ความรักเป็นเหมือน สิ่งเสพติด ที่ ไม่สามารถเลิก ได้ แต่ใครบางคนอาจเจอแต่ ความรักที่เจ็บปวด และ บางคนอาจเจอแต่ ความรักที่สวยงาม เพราะฉะนั้น ............ความรัก.............. ก็คือส่วนหนึ่งของชีวิตเราที่จะมีทั้ง สุขและเศร้าแต่รู้ไว้เถอะว่ามันจะเป็น ความทรงจำ ที่ ไม่สามารถลืมได้ ตลอดกาล……………… January 09 แค่เรื่องบังเอิญ..ที่เราเจอกัน..แต่ฉันไม่ได้บังเอิญรักเธอ...อยากไห้มันเป็นเพียงแค่ฝันไป..จะได้มั้ย? วันนี้..ว๋านมีเรื่องเล่าไห้ฟังค่ะ..คือ..นิยายน่ะ...พึ่งจาอ่านจบน่ะค่ะ...เรยอยากให้เพื่อนๆ ได้อ่านดูและลองแสดงความเห็นกันในแง่มุมของแต่ละคนดูว่ามันจะเหมือนกับว๋านมั้ย..?อืม..เรื่องมันเริ่มตรงที่..ความบังเอิญ..น่าจะชั่ยนะ..เท่าที่ว๋านได้อ่านดู... บังเอิญว่าคนสองคน ต่างมีเหตุผลของตัวเองที่ต้องย้ายที่เรียนมาอยู่ในจังหวัดเดียวกัน บังเอิญที่..สองคนนี้มาเรียนพิเศษที่เดยวกัน บังเอิญที่..ทั้งคู่ต่างมีเหตุผลที่ต้องเข้าเรียนต่อที่เดียวกัน บังเอิญว่า..ทั้งคู่ดดันมาเรียนสาขาเดียวกัน บังเอิญว่า..มีตารางเรียนห้องเดียวกัน(แต่แค่บางวิชานะ..) บังเอิญว่า..หล่อนได้มีโอกาสคุยกับเมทของเขา บังเอิญว่า..เขาเองก็คุยกับเมทหล่อนเช่นเดียวกัน แล้วด้วยเหตุนี้..(มั้ง) เลยบังเอิญทำให้คนทั้งคู่ได้มีโอกาสได้คุยกันซักที (เฮ้อ..เหนื่อย..บังเอิญเกิ้น..กว่าจะได้คุยกันเนี่ย..) ยังไม่หมดค่ะ..ยังมีอีก บังเอิญว่า..ทั้งคู่พึ่งจาเลิกร้างจากคนรัก.. บังเอิญว่าทั้งคู่คุยกันถูกคอ(มั้ง) บังเอิญว่า..ต่างคนต่างเหงา..ต่างคนต่างต้องการใครซักคน..ที่จะมาเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไป และด้วยความบังเอิญมากมายหลายสิ่งเนี่ย..เลยทำให้ทั้งสองสนิทกันในเวลาที่.. ถือด้ายว่ารวดเร็ว (นะ) แต่..เนื่องจากหล่อนยังติดภาพหลอนกับสิ่งที่หล่อนพึ่งจะผ่านมันมาได้ จึงได้สร้างเกราะกันตัวเองไว้..โดยยการไห้เหตุผลที่ว่า "เราชอบทอมนะ.." แต่เขาก้อมั่ยด้าย คิดที่จะจากปัยด้วยเหตุผลนี้เลย..ตรงกันข้าม..เขากลับพยายามทำทุกอย่างเพื่อที่จะให้หล่อนมองผู้ชายในด้านดีๆบ้าง... เขาอยากทำให้หล่อนรู้ว่าผู้ชายไม่ได้เหมือนกันไปหมดซะทุกคน..แต่..ในเวลาเดียวกัน..เขาเองก้อไม่เคยแม้สักครั้งที่จะยกตัวเองขึ้นมาอ้างว่า..เขาเป็นคนดี เขาพยายามพร่ำบอก หล่อนอยู่เสมอว่า.."เขาไม่ได้เป็นคนที่ดีมากมายอย่างที่หล่อนเห็นและรุสึก ยังมีอีกหลายมุมนัก..ที่หล่อนยังไม่เคยเห็น ถึงวันนั้น หล่อนอาจจะรับในตัวเขาไม่ได้และอาจจากเขาไป.. เ หมือนเช่นคนรักเก่าของเขา" ตลอดเวลาที่คุยกัน..แทบจะไม่น่าเชื่อว่า..เขาจะสามารถเปลี่ยนความคิดของหล่อนไปได้ทีละนิดๆ จนหล่อนเริ่มจะรุสึกดีกับเขาขึ้นมาแล้วสิ "บางที..อาจไม่ใช่ทุกคนก้อด้ายที่ชอบทำร้ายจิตใจ.ผู้หญิง." หล่อนเริ่มจะโอนอ่อนผ่อนตามแล้วล่ะสิ...ก้อด้วยความเอาใจใส่ของเขา และเท่าที่หล่อนเห็นเขามาบวกกับเสียงจากเพื่อนๆ ทั้ง เพื่อนเขาและเพื่อนหล่อน ต่างก้อการันตีได้ว่า..เขาน่าจะเป็นคนที่หล่อนน่าจะเปิดใจลองคบกับเขาดู แต่คุณเชื่อมั้ยว่า...พอเริ่มไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น..ก้อเริ่มจะมี เสียงนก เสียงกา เสียงอะไรตอมิอะไร เรียกร้องหาส่วนบุญ เค้าก้อว่ากานปาย.... วันเวลานี่...ช่างเล่นตลกกะคนเราจริงๆเลยเนอะ..เวลาทำให้หล่อนเริ่มใจอ่อน..และรุสึกดีๆมากมายกับเขาคนนั้น..จนด้าย... เฮ้อ...แต่หล่อนก้อมีบ้างที่แอบน้อยใจนะ..เพราะว่าดูเหมือนคนรอบข้าง...จะเป็นกังวลมากมายว่า หล่อนจะทำให้เขาต้องเสียใจกับความรัก...(เป็นงั้นปัย) รวมทั้งตัวเขาเองด้วยเหอะ...เวลาที่คุยกัน เขาก้อจะถามหล่อนเรื่องของคนรักเก่าอยู่บ้าง...เพราะ เขากลัว...กลัวว่าวันนึง หล่อนจะทิ้งเขาไป..เพื่อกลับไป หาคนรักเก่า.. คนรักที่ทำร้ายจิตใจหล่อนให้ช้ำซะมากมาย...แต่แล้ว... หล่อนก้อด้ายให้สัญญากับเขาว่า "จะไม่มีทาง..ที่หล่อนจะกลับไป ณ จุดเดิมอีกแล้ว ..หล่อนเป็นคนที่เดินจากมาเอง แล้ววันนี้..หล่อนก้อด้ายเจอคนที่ทำให้หล่อนเลิกกลัวกับความรักที่จะเข้ามาอีกครั้งแล้ว..." มันก้ออาจทำให้เขามั่นใจด้ายบ้าง... แต่ก้อยังคงแอบระแวงอยู่นที...ก้อคุยกันไประกัน..ก้อจะรุเองว่าหล่อนน่ะหนักแน่นแค่ไหน...ไม่เพียงแต่หล่อนเอง..ที่ต้องเจอกับคำพูดที่ว่าหล่อนจะทำให้เขาต้องเสียใจ... ตัวเขาเองก้อเจอเพื่อนของหล่อนกีดกันอยู่ไม่น้อยในช่วงแรกๆ แต่พอเห็นว่า..เขาคงมีความรุสึกดีๆกับหล่อนจริงๆ เพื่อนของหล่อนก้อเลิกก่อกวน... ตลอดเวลาที่คุยกันมา...มันช่างผ่านไปรวดเร็วยังกะติดจรวด...แต่ทั้งสองก้อยังดูเหมือนมีความสุขกันดี..ต่างคนต่างมอบความรุสึกดีๆให้กัน... จนวันนึง....เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดขึ้น...มันช่างเป็น เหตุการณ์ที่เลวร้ายต้อนรับปีใหม่ด้ายอย่างสุดซึ้งจริงๆ เขาตัดสินใจกลับไปยังที่ๆเขาจากมาเมื่อตอนเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย เพื่อที่จะพบกับเพื่อนๆที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายเวลา แต่หล่อนไม่ได้กลับไปกับเขา..หล่อนก้อได้แต่เฝ้ารอคอยถึงคำสัญญาของเขาอย่างมีความหวัง เนื่องจากว่า..ที่ผ่านมา..เขาไม่ค่อยจะมีปัญหาเรื่องคำพูด คำสัญญาที่เขาให้ไว้กับหล่อนเลย ถึงจะมีก้อนับครั้งได้เพราะมันไม่บ่อยนัก แต่แล้วหล่อนก้อต้องพบกับการรอคอยที่แสนจะว่างเปล่า... เขา...เงียบหายไป อย่างไร้สาเหตุ ไม่มีอะไรที่จะสามารถบอกหล่อนให้ฉุกคิดขึ้นได้เลยว่า...เกิดอะไรขึ้นระหว่างหล่อนกับเขา...คงมีเพียงแต่ความสับสน..มึนงง... ที่มันวนเวียนอยู่แต่ในสมองหล่อน...หล่อนเฝ้ารอคอยให้เขารีบกลับมาถึงที่พัก เพื่อที่จะได้เจอกัน..หล่อนยังแอบนึกตำหนิเขาในใจว่า"ถ้าเจอกัน จะงอลไห้ง้อจนเหนื่อยเลย โทษฐานที่เขาลืมคำสัญญญา มัวแต่สังสรรค์กับเพื่อนๆซะ..." และแล้ว...วันที่เขากลับมาก้อมาถึงซะที...เขาโทรมาหาหล่อน..ทำเอาหล่อนดีใจมากมายราวกับว่า เขาหายหัวไปเป็นชาติ..งั้นแหละ...แต่...ด้วยความที่หมั่นไส้..ลืมกันได้ลง.. หล่อนจึงแกล้งไม่รับสายซักพัก...แต่ก้อด้วยความที่คิถึงเขามากมายเกินกว่าจะห้ามใจตัวเองได้..(เฮ้อ..) หล่อนเลยคว้าโทรสับมา และจัดการโทรหาเขาเอง.. เขารับสาย..คุยกันแค่สักพัก..เขาก้อขอตัวไปพักผ่อน เนื่องจากเหนื่อยกับการเดินทาง...โดยทิ้งท้ายไว้ว่า ..."แล้วคืนนี้ค่อยคุยกันนะ..." เป็นงัยหล่ะ..ยิ้มแก้มบานเลยล่ะสิ..ไม่ได้คุยกันหลายวันแล้วหนิ...และแล้วหล่อนก้อตั้งหน้าตั้งตา รอคอยให้ถึงเวลาตะวันลับขอบฟ้า..ให้ถึงเวลาที่เขาจะคุยกับหล่อนซะที... เวลาผ่านเลยไปเที่ยงคืนก้อแล้ว...2 ยามก้อแล้ว..ยังคงไร้วี่แววเสียงโทรสับของเขาคนนั้น..."ทำไมนะ..นี่เขาเป็นอะไรไป...ทำไมหลอกให้หล่อนรอด้ายขนาดนี..ชักจะใจจืดใจดำเกินไปแล้ว นะ...เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่.."หล่อนคิด "หรือมีใครไปพูดอะไรกับเขาเกี่ยวกับตัวหล่อน แล้วทำให้เขาไม่พอใจ..รึป่าวนะ..แต่หล่อนก้อไม่ได้ทำอะไรนี่นา...แล้วตกลงมันเกิดอะไรขึ้น กันแน่เนี่ย...?" ไม่มีใครรุ...ไม่มีใครเข้าใจ..นอกจากตัวเขาเอง..เพียงคนเดียวเท่านั้น เวลาผ่านไป...ก้อไร้ซึ่งการติดต่อกลับมาของเขา..จนหล่อนเกิดอาการทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว... ยังไงซะ..วันนี้ต้องคุยกันให้รุเรื่องว่าเขาโกรธอะไรหล่อนมากมายนักหนา ถึงไม่ยอมพูดจา แม้เพียงหน้าตาหล่อน เขาก้อไม่คิดจะมองมันเลยซักนิด เวลาล่วงเลยไปจนเกือบเย็น...หลังเลิกเรียน...หล่อนได้รวบรวมความกล้าที่มี..เพื่อที่จะโทรไปหาเขา..คุยกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรากันแน่...แต่...เมื่อหล่อนกดเบอร์โทรหา เขา..เขากลับให้เพื่อนรับสายแทน.."(ฮึ..)ทำไมนะ..ทำไมต้องรังเกียจกันมากมายขนาดว่าไม่ยอมรับสายด้วยตัวเองเชียวเหรอ?" หล่อนแอบน้อยใจ แต่ก้อต้องทำใจดีสู้ค่ะ... แล้วก้อสมใจหล่อน..เขารับโทรสับมาคุย...จิตใจหล่อนเต้นไม่เป็นจังหวะ...หล่อนไม่รุว่า..จะรับกับเหตุการณ์ที่มันกำลังจะเกิดอย่างรัยดี ทั้งที่ก่อนหน้านี้..หล่อนรุจากเพื่อนสาวหล่อนแล้ววา.."เขากลับไปคบกับคนรักเก่า.." แล้วสิ่งที่เขากำลังจะบอกหล่อนนั่นก้อคือ.. หล่อนสมควรที่จะหลีกทางให้เขาและคนรักกลับไปคบกัน..... มันช่างเป็นเหตุการณืที่เหนือความคาดหมายของทุกคนเลยจริงๆ โดยเฉพาะหล่อนเอง....เขาไม่เคยมีท่าทีว่ายังอาลัยอาวรณ์ คนรักเก่าเลยสักนิด แถมยังเป็นเขาเอง..ที่หวั่นไหว..กลัวว่าหล่อนจะกลับไปหาคนรักเก่าและต้องทิ้งเขาไว้กับความเสียใจ.... หล่อนก้อด้ายแต่รับฟังทั้งน้ำตา..ที่ไหลลงในใจ..หล่อนไม่อยากแสดงความอ่อนแอในใจให้ใครเห็น จึงด้ายแต่นั่งปั้นเสียงใสๆเหมือนไม่สะทกสะท้านกับการจากไปอย่างเหนือ ความคาดหมายของเขาผ่านลอดตามสายโทรสับไป...เขาเองก้อรุว่า..หล่อนเจ็บช้ำใจ..แต่คงไม่รุหลอกว่า.มันมากกว่าเจ็บช้ำใจแค่ไหน? เหมือนฟ้าผ่าลงตรงหน้าหล่อนดีๆนี่เอง..หล่อนไม่มีเวลาแม้สักเพียงเสี้ยวนาทีที่จะทำใจ....มันช่างโหดร้ายกับหล่อนซะนี่กระไร....แต่ก้อทำอะไรไม่ได้แล้วนี่... นอกจากน้อมรับความเจ็บนั้นไว้อย่างจำใจ แล้วการสนทนาก้อจบลง... เขาขอกลับไปเป็นเพื่อนกับหล่อน..ด้วยความที่หล่อนไม่อยากจะเสียเขาไป.. และมันก้อเป็นทางเดียวที่จะทำให้เขารุสึกไม่ต้องกดดันอีก.. มันเลยทำให้หล่อนรับปากเขาไปซะดื้อๆๆ...ทั้งที่หล่อนเองก้อรุแก่ใจดีว่า..ไม่มีทางทำได้... คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวสมองของหล่อนจนล้นทะลัก...แต่หล่อนก้อไม่ได้เอ่ยถามเขาออกไป เพราะว่ากลัวเขาจะลำบากใจ...ทำไม..เขาคิดจะกลับไปหาคนที่ทิ้งเขาไปมีคนใหม่ ？ ทำไม..เขาถึงยอมทิ้งหล่อนไปทั้งๆที่บอกว่าจริงใจ? ทำไม...เขารับปากกับหล่อนแล้วทำไม่ได้? เป็นเพราะเขาคงรักคนนั้นมาก..ใช่มั้ย? เขาเฝ้ารอคอยให้ถึงวันที่คนรักเก่าเขากลับมา..งั้นเหรอ? แล้วตลอดมา..มันไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาเลยใช่มั้ย? ที่ผ่านมา..หล่อนเป็นได้แค่...คนแก้เหงาใช่มั้ย? เพราะอะไร..เขาถึงได้ทิ้งหล่อนไป? เขาเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนกลัว..กลัวว่าหล่อนจะจากไป? แล้วทำไม..เขาถึงทำซะเองหล่ะ? เพราะคนนั้นของเขาดีกว่าหล่อนมากมายสินะ? คนนั้นของเขาออกจะหน้าตา รูปร่างดีกว่าหล่อนงั้นชั่ยมั้ย? แต่ไม่ว่าเพราะอะไร..เขาก้อต้องไปจากหล่อนอยู่ดี....กลับไป..ยังที่ที่เขาได้จากมา.... จะมีประโยชน์อะไร..ถ้าหล่อนจะรั้งเขาไว้...มีแต่จะทำร้ายกันทุกฝ่ายเปล่าๆ..จริงมั้ย? แล้วอีกอย่าง คนนั้นกับเขาก้อรักกันมาก่อน..อย่างหล่อนจะสู้อะไรกับคนนั้นได้ ก้อในเมื่อหล่อนเป็นเพียงแค่คนที่เข้ามาคั่นเวลา.. ไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับเขา....ซักนิด เขาตัดสินใจกลับไป..ทั้งๆที่ก้อไม่รุว่าจะโดนทิ้งอีกครั้งรึป่าว...แต่ไม่ว่ายังงัย..เขาก้อคงยอม ยอมที่จะถูกคนนั้นทิ้งอีกครั้งถ้ามันเป็นความต้องการของคนที่เขารัก..... ทำไมนะ? ผู้หญิงคนนั้นช่างโชคดีอย่างนี้...? ทิ้งเขาไป..แต่ก้อยังได้มีโอกาสกลับมาคบกันอีก...ทั้งที่วันนี้..เขาเองก้อมีหล่อนที่รอเขาอยู่... ทำไม..จิตใจของเขาถึงได้รักคนนั้นมากมายขนาดนี้.... เขาคงไม่ต้องใช้ความคิดตรึกตรองอะไรแม้ซักเสี้ยววินาที....ที่จะกลับไปคบกับคนนั้น... ตลอดเวลาที่ผ่านมา..เขาคงแอบภาวนามาโดยตลอดว่า...ให้คนนั้นกลับมาหาเขา.... แล้วจากนี้ต่อไป...จะเป็นงัยล่ะ...เขามีคนนั้นเป็นคนรัก...รักกันอย่างมีความสุข...แต่อีกฝั่งนึง หล่อนจะทำยังงัยต่อไป ทุกย่างก้าวที่เดินปัยในแต่ละวัน.. ล้วนเป็นทางที่เคยเดินกับเขามาแล้วทั้งนั้น..ครั้งจะเลี่ยยงไป..ก้อไม่รุจาปัยทางไหน..จะไม่ไป..ก้อไม่ได้เพราะมันจำเป็น...จากนี้หล่อนจะทำยังงัยกับชีวิตที่เหลืออยู่ จะสานต่อกับเขาก้อไม่ได้..จะลบเลือน เลี่ยงหนีมันไปก้อไม่มีทางเป็นได้ เมื่อใดก้อตามที่หล่อนยังคงต้องอยู่ที่นี่ และเขาก้อยังคงอยู่ตรงนี้...มันเป็นเรื่องที่ยากมากนะ.. ที่จะทำใจไม่ให้คิดอะไรเลยด้ายน่ะ.... ตลอดเวลาที่คบกัน..มีแต่คนคิดว่าหล่อนจะเป็นฝ่ายเดินจากเขาไป...แต่แล้ว...มันเกิดอะไร? เขา...เขาต่างหากที่ไปจากหล่อน.. ด้วยเหตุผลเดียวกันที่เขากลัวที่สุดว่าหล่อนจะทำกับเขาด้วยซ้ำ..... แล้วคุณคิดว่า....หล่อน...จะต้องทำงัยดี.... ช่วยบอกด้วยนะคะ..เผื่อว่ามันอาจเป็นการช่วยชี้ทางสว่างให้กับใครบางคนที่ตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับหล่อน.... ถ้าเป็นไปได้...เขา...ที่ทิ้งหล่อนไป...ช่วยแนะนำหล่อนซักครั้งได้มั้ย? ทำไม..หล่อนถึงไม่เคยคิดที่จะนอกใจเขาเพียงสักครั้ง..เหมือนที่หล่อนเคยทำกับใครไว้ซะแสบ...บ้างนะ ทั้งที่หล่อนเองก้อชั่ยว่าจะไม่มีใครเข้ามาเลย...ให้ตายสิ..!!! นี่หรอ..? คือการตอบแทนของคนที่รักและไว้ใจ....? มันช่างโหดร้ายสิ้นดี.....
January 07 แ ค่ ฝั น ร้ า ย.....แ ค่ ฝั น ร้ า ยจ ะ ฝั น ไ ด้ สั ก กี่ คื น
เชื่อมั่นในเวลาเถอะ... ว่าเวลาจะลบความรู้สึกของการไม่เหลืออะไร ไปจากเราได้ในเวลาหนึ่ง แล้วความทรงจำเก่าๆ จะเป็นเพียงซากอดีตและความเจ็บปวดในคืนวันเก่า จะเป็นเพียง ฝันร้าย ที่พอเราตื่นขึ้นมาเราก็จะได้มีเรื่องเล่า และทำนายฝันกันเล่นๆ ไม่มีอะไรไปมากกว่านั้น... การนอนหลับแต่ละคืนก็ แตกต่างกันไป บางคืนก็หลับง่าย...บางคืนก็หลับยาก มีบางคืนที่ฝันดี...มีบางคืนที่ฝันร้าย แต่ไม่ว่าเราจะฝันดีสักแค่ไหน หรือฝันร้ายสักแค่ไหน แต่สุดท้ายเราก็ต้องตื่น และมันก็จะผ่านไป กลายเป็นเพียงความฝันธรรมดา ๆ ที่เกิดขึ้นมาแล้ว ไม่ได้มีความหมายอะไรลึกซึ้ง หากคืนนี้ฝันร้ายก็ไม่เป็นรัย... เพราะยังมีคืนต่อๆไปให้ได้ฝันอีกมากมาย ไม่มีประโยชน์ที่จะมัวเจ็บจมอยู่กับฝันร้ายค่อยๆลืมตา มาอยู่ในโลกของความเป็นจริงมาดูว่า มันกว้างใหญ่แค่ไหนฝันร้ายไม่น่าจดจำหรือครำครวญ นอกจากมันจะไม่เคยทำอะไรให้ดีขึ้นแล้ว ไม่เคยช่วยซับน้ำตา... ไม่เคยช่วยหุงหาอาหารไม่เคยเยียวยายามป่วยไข้มัน มีแต่จะฉุดเราลงไปอยู่ในโลกของความท้อแทและหมดหวังในชีวิต
ปัจจุบันต่างหากที่เป็นความจริง เป็นของเราและอยู่กับเราเพื่อที่จะคอยบอกเราเสมอว่าเราจะต้องอยู่ ต้องหายใจให้พ้นไปถึงพรุ่งนี้และอยู่เพื่อ พรุ่งนี้ ของทุกๆวันแม้ว่าคนเราจะมีความเข้มแข็ง ในการลืมอะไรบางสิ่งบางอย่างไม่เท่ากันแต่โลกก็มีเวลาให้ เพื่อการลืมเหมือนกันอาจเร็วบ้างอาจช้าบ้างไม่ใช่สิ่งสำคัญและความฝันไม่ใช่สิ่งที่ต้องกลัวก็แค่ฝันร้าย - จะฝันด้ายอีกซักกี่คืนกัน -
January 06 อย่าพูดให้ความหวังกันด้ายมั้ย?
อย่าพูดให้ความหวังกันด้ายมั้ย? เปลี่ยนเป็น ความจิงใจดีกว่านะ ขอร้องล่ะ... เฮ้อ...เลยมาก้อหลายวันแล้วสินะ..!!! ปีใหม่ เหมือนว่า..นับวัน..เราชักจะมะค่อยอยากรับรู้ถึงเทศกาลอารายทั้งนั้นแระ... เหมือนยิ่งรู้..ยิ่งปวดใจ..(แอบเน่านิดนุง...โอ้ย..อนาถชีวิต) ทำไม...เราต้องเปนแบบนี้ด้วยนะ... ทุกครั้งที่เปนวันพิเศษ ผู้คนมักมีรอยยิ้มใสๆเปื้อนใบหน้ากันทุ๊กคน.. ช่างน่าดูซะมากมาย..เหนแระก้อรุ้สึกอิ่มใจเนอะ? แต่..พอย้อนกลับมาดูตัวเอง.... ทุกครั้งที่เปนวันพิเศษ..เราก้อมักจาเจอเรื่องไม่คาดคิดกะคนอื่นเค้าเหมือนกาน... เพียงแต่ว่า.. มันแค่เปนเรื่องที่ ตรงข้าม กันอย่างสิ้นเชิง..เท่านั้นเอง(เท่านั้นเอง..จริงๆ) ผู้คนส่วนใหญ่มีรอยยิ้มเปื้อนใบหน้าชวนมอง เรามีคราบน้ำตาเปื้อนใบหน้าชวนเมิน ผู้คนส่วนใหญ่อิ่มเอมใจเพราะสุขล้น เราออกแนวจุกเพราะต้องนั่งกลืนก้อนน้ำตาก่อนที่มันจะไหลออกมาประจานตัวเอง คนส่วนใหญ่..รอคอยอย่างมีความสุขเพราะรู้ว่าผลลัพธ์ที่ตามมามันน่าชื่นชม เรา...รอคอยอย่างหวั่นไหวเพราะไม่แน่ใจว่าเค้าจาลืมคำที่พูดไว้มั้ย? ....................................................................
อยากจาสัมผัส... กะความรู้สึก..ที่คนส่วนใหญ่เค้าได้รับกันบ้างจัง..... ทำไม? เราถึงถูกกำหนดมาให้อยู่ด้านตรงข้ามเสมอนะ... มั่ยอยากจาเปนคนที่ไร้ตัวตน..คนที่ถูกมองข้าม...แบบนี้ไปชั่วชีวิตนะ. คำขอโทดน่ะ..มิใช่สักแต่พูด(เข้าใจมะ)คำขอโทษ
ขอโทษ ในสิ่งที่ไม่ตั้งใจ ไม่เจตนา ไม่สามารถล่วงรู้มาก่อน ขอโทษ
ในสิ่งที่บอกว่าไม่ตั้งใจ
ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าขืนยังทำต่อ
ขอโทษ ในสิ่งที่แก้ไขได้
แต่กลับไม่ทำอะไร
ปล่อยจนยากเกินแก้ไข.....น่าให้อภัยไหม?
เช่นกัน..
มันก็เหมือนกับ คนทิ้ง และ คนถูกทิ้ง
สองคำใกล้เคียงกันแต่ความหมายและการกระทำตรงข้ามกัน..โดยสิ้นเชิง
เหตุผล...ของคนทิ้ง
มีคนใหม่... รักคนเก่า...จำเป็นต้องเลือก
ขอโทษ...คำพูด...ที่
เหมือนกับยอมรับการกระทำตัวเอง ดูเป็นคนเลวน้อยลง
บ่งบอกว่ากำลังสำนึกผิด แต่… มันเป็นคำพูดเดียว
ที่ คนถูกทิ้ง ไม่อยากฟังเป็นคำพูดที่ ง่าย แต่ ไร้ความรับผิดชอบ ที่สุด
ขอโทษ...
ไม่ช่วยให้ ความเจ็บปวด ในใจลดน้อยลง...เลย
มีแต่ บีบ ให้ต้องพูดคำว่า "ไม่เป็นไร”
ทั้งที่ใจเจ็บเจียนตาย!!!
คำขอโทษ...
อาจฟังดูเป็นคนอ่อนน้อมถ่อมตน
ทำผิด..รู้ว่าผิด..ขอโทษ..แก้ไข..เริ่มต้นใหม่
แต่คงใช้ไม่ได้กับทุกสถานการณ์แน่ๆโดยเฉพาะเรื่อง ความรัก
โยนคำว่า "ขอโทษ” มากองไว้ตรงหน้าคนทิ้ง กลับหนี...ไม่ยอมรับรู้อะไร
นี่หรือ "ขอโทษ”
ไม่เห็นจะได้รับโทษอะไรอย่างที่ขอ....
คนเรา.. ก่อนทำอะไร...
ก่อนจะเอ่ยคำ"ขอโทษ” คิดให้ดี ให้รอบคอบ ถ้าไม่อยากทำร้ายใครจง หยุด
ก่อน..ที่อะไรมันจะ ยากเกินเยียวยาคำ"ขอโทษ” รู้สึกผิด สำนึกผิด มันไม่ช่วยอะไรเลย
มีแต่จะสร้างความเจ็บช้ำให้อีกฝ่ายที่ต้องทนรับฟัง
ถ้าตั้งใจจะทิ้ง...ตั้งใจจะ ทำร้าย ตั้งใจจะ หลอก แล้วหา เหตุผลแก้ตัวไม่ได้
อย่า"ขอโทษ”ให้เปลืองน้ำลาย สู้บอกความจริง...คนฟังยังจะรู้สึกดีซะกว่า
有一个人。。。คนบางคน..
อยู่ใกล้ คนบางคน....อยู่ห่างไกล คนบางคน...รอคอย คนบางคน...ลืมสนิท
คนบางคน...เบื่อที่ต้องคอย คนบางคน...กำลังสนุกกับการให้คนอื่นคอย คนบางคน
...ฝันดี บางคนอยากฝันร้าย บางคน...อยากเก็บฝัน คนบางคน...อยากลืมฝัน
คนบางคน...อยากอยู่กับที่ คนบางคนอยากก้าวเท้าออก คนบางคน...อยากพัก คนบางคน...กำลังสนุกกับการปาดเหงื่อให้ตัวเอง
คนบางคน...กำลังเพลิดเพลินกับเสียงหัวเราะ คนบางคน...กำลังเหนื่อยกับการนั่งเช็ดน้ำตา
นั่งนับวัน...ก็เหมือนนั่งฟังเสียงนาฬิกา สุดท้ายที่ได้มาก็มีแต่ความเจ็บปวด
คนบางคน...อยากยืดเวลา คนบางคน...อยากกระโดดขึ้น แล้ว ดึงพระอาทิตย์มาให้จมดิน สายลม...
บางคราพัดเอื่อยอบอุ่น บางครา...กรรโชกเยือกเย็น
ดวงดาว...บางคราเป็นหมู่สวยงาม บางครา..โดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา
คนบางคน..
ออกสู่โลกกว้างพบผู้คนมากมาย บางคนกลับบ้านไปร้องไห้อยู่คนเดียว บางคนหัวเราะทั้งน้ำตา
บางคนต่อให้มีน้ำตาก็ยังพยายามหัวเราะ บางคนพร่ำเพ้อมากมายได้อยู่คนเดียวบางคนเอาแต่นั่งมองคนคนเดียว
โดยที่ไม่สนเลยว่ายังมีอีกคนกำลังพร่ำเพ้อหาอดีต บางคนวิ่งหนีปัจจุบัน บางคนรักความฝัน บางคนเกลียดความเป็นจริง
คนบางคน..
รู้ตัวดีว่าต่อไปควรจะทำตัวอย่างไร คนบางคน...ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ณ เวลานี้ควรจะทำใจอย่างไร
และ
คนบางคนที่มานั่งระบาย ความรู้สึก อยู่ตรงนี้ ก็เพียงเพราะ
... ค น บ า ง ค น ...
จำอยุ่ด้าย..
“ความทรงจำ ที่ไม่น่าจำ”
บางทีเราก็ เลือก ไม่ได้ ว่าอยากจะ จำ อะไร
... หรืออยากจะ ลืม สิ่งไหน ... ...โดยเฉพาะเรื่องร้ายๆ...
... เหตุการณ์ที่ทำให้ เสียใจ คนที่ทำให้ เสียน้ำตา ...
... ยิ่งอยากลืมเท่าไร ก็ยิ่ง ฝังใจเท่านั้น ... แต่ชีวิตคนเราสั้นนัก ... หรือ หยุดอยู่แค่เพียงพรุ่งนี้ ก็เป็นได้ ... มาใช้ไปกับการเสียใจ
... การเลิกใส่ใจกับคนที่ไม่น่าจดจำ ... ... ก็เป็นกระบวนการที่มีประสิทธิภาพในการป้องกัน ไม่ให้ความแปรปรวนเกิดขึ้นในความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน ...
... เมื่อไม่ใส่ใจในตัวบุคคล ... ... relation ที่เกิดจากบุคคลนั้น ...ก็จะไม่ส่งผลกระทบใดๆกับความรู้สึก ...
... แต่ก็เป็นวิธีที่ถูกต้องแล้ว ... ... ในเมื่อเราไม่สามารถลบความทรงจำ ที่ไม่ต้องการออกไปได้ ...
... เราจึง...
ทำได้แค่ เลิกเอาหัวใจไปใส่
... เลิกรู้สึกรู้สากับสิ่งนั้นแทน ...
... ความทรงจำ...ที่ไม่น่าจำ ก็ไม่ควรถูกจดจำ
... คนที่...สมควรถูกลืม..ก็ไม่ควรได้รับการใส่ใจ
เหตุผล บางครั้ง...ก็ไม่ได้มีบทบาท มากไปกว่าความรู้สึกของหัวใจ..จริงมั้ย ? ..
January 04 เพราะอะไร..บอกกันทีสิdHfu.0ot””muji^h;jkokpd]y[,k57’vpjk’x]vf4yp”” dhvpy’fu””mujokppy’,udt0b9dt.0Fmi,k[vddyo”” -v[86ootmujpy’8bf-7hofhkpvjt””;jk8oqouhpy’,u9y;9ovp^j -v[86o,kd””0b’q vpkd[vdokpot;jkgikw,jwfh0kxk=fokp c9jmujg-upoc[[ouh griktgiki^hl7dc[[ouh0b’q 86pdyofhkplydryd okpdhv-v9y;ovo Wvhgikdhv,yjp;jkiyp””dhvokp0kovo8yp0k-yfLiymTk”” C9jdjvo;k’lkp””okpmbh’mhkp;yhp;jk””c]h;8noouh””8jvp86pdyootZV7 cv[o7doyp0yp;jk””5hkokpzbf8er^fvudvjt””dhv,t9hv’86pdyocit rv:tmuX gVhv””c9jdhv,yjp;kpcv[8bfg-hk-hk’9y;gv’ o7d;jk9y;gv’0kle8yPrvmujokp0kiydKk8er^fmujwsh;yhpdy[gikvjt
C9j””mujwsofhkp””gik,yodhvc8j””9y;vtwi:ydvpjk’.olkp9kokp”” Vpkdi^hoyd””okpvjt 0ks]vdgikxypgrvvtwidyo s]vdwshgikivvjt ,yo,u8;k,l6-,kd=yjp,yhpM
Okp0kiy[i^h[hk’,yhpvjt””;jkpy’,u8ovud8oo7’mujg/hkiv8vp 8er^f],qc]h’q –v’okpvp^j”” okpmec[[ouch]h;,u8;k,l6-gsivM
5k,0b’gsvtM okpc8hovtwigik,kd,kpoydi7’ypM Okp57’fhkpmedy[gikgs,nvogikw,j,u8;k,i^hl7d vpjk’’uh”””
W,jvpkd86p g[njvdyoc]h;””[vddyo9i’qfhkp,yhpM c8jokpr^f,k 8yp0k,yjpg-hk.0””” 57’gik0kg-hk0ypiyppkddhvg5vt””,yodhv,yjpfhkps,kp8;k,;jkgik0tF’jfydfko0ow,ji^hvtwi””
C9j5hkskd;jk””dkiiydKk8er^fmujokp[vddy[gik,yopkd,kd]jtdhv”” Rvgsvt””wsh,yo0[grup’c8jouh””” C]h;9jk’8o9jk’wx0tfud;jkot””fud;jkvp^jdyovpjk’ouh c]h;,yo9hv’,kglup.0vjt
-vg5vtot””[vddyo””c8j:yd8ewshi^h””” C]h;gik0kg]bd9vcpokp:ydmu 0kg]bf;6jo;kpdt=u;b9okpfh;p””
Mujzjko,k””g;]kmujwfhvp^jdy[okp””gik5nv;jkgik,u8;k,i^hl7dfuqwshdy[okpot –v[86olesiy[“”m6dvpjk’mujg8pmewshgik””
January 02 很想你！！！เปิดเรียนวันแรก..หลังปีใหม่..
เงียบด้ายจาย..เจงๆๆค๊าบบบบบบบ(เงียบกว่านี้มีอีกมั้ย?) ลำพังบรรยากาศรอบๆอ่ะไม่เท่าไหร่หรอก(我的心情不好，因为我觉得很寂寞) 那里你很温情， 有你的家庭还有很多朋友。。。 只有我一个人在。。。
我自己想...如果你跟我在一起。。。这新年可能很有意。。。 我天天想只你。。呵！！我怎么这么好想你！！ 你忘记了没有？ 四天前，你跟我说什么。。。 是不是你让我在等你来电话? 。。。一天过去。。。。 。。。两天过去。。。 。。。三天过去。。。 。。。四天过去。。。 我人旧在等你。。但你还没跟我来电话。。。
呵。。我累了！！！
发晓，你能告诉我妈。。为什么你这么做呢。。？ 。。。哎。。我真的想不到，你怎么这么心狠。。。?
ใจxxxคิดรัยอยู่...บอกกันมาซักคำด้ายมั้ย..?
ปล่อยไว้อย่างนี้..เราเองก้อมั่ยรู้จาอารมณ์ไหนดีแระน๊า....เฮ้อ..!!
บางที..ก้อรู้สึกเหมือนเป็นคนสำคัญมากมาย
แต่บางที...ก้อกลายเป็นว่าเราเองมะมีตัวตนไปซะอย่างงั้นอ่ะ...!!!
ช่วยสงเคราะห์ กันหน่อยด้ายป่ะล่ะ? ว่าจายังงัย..?
xxxเองมะชั่ยเหรอที่เป็นคนอยากไห้เราเปิดใจ...
มะปิดกั้นตัวเองอ่ะ...
บอกเองมะชั่ยเหรอว่าอย่าเอา
ผู้ชายเพียงคนเดียว
มาตัดสินผู้ชายทุกคนบนโลก..มันมะด้ายเหมือนกันปัยซะหมด..?
แต่คิดดูสิ..สิ่งที่xxxกะลังทำอยู่นั้นมันกลับเหมือน
เป็นการตอกย้ำว่าเราเองไม่ได้คิดผิดไป
.. xxxน่ะแหละที่เข้าใจไม่ถูกว่ามันไม่เหมือนกัน...
ที่จิงแล้วมันก็
ลอกแบบกันมา ชัดๆอ่ะแหละ!!!
ถ้าเราเปิดใจแล้วต้องเจ็บช้ำกับปัญหาเดิมๆเหมือนที่เคยเจอมา
แล้วมันจามีประโยชน์อะไรกันที่จาหั้ยเราเปิดใจอีกครั้ง...
เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวด..
งั้นเหรอ?
แล้วคัยจารับปากันความเสี่ยง
ด้ายมั่ง..?
ว่าเราจามั่ยเจอเรื่องร้ายๆแบบเดิม
อยากรู้นัก...ว่าใจxxxคิดรัยกันแน่... xxxเข้ามาในชีวิตเรา..เพื่ออะไรกัน...
...เข้ามาเพียงแค่ต้องการจาผ่านเลยไป..งั้นเหรอ?
...หรือว่า...แค่xxxเหงา..แค่ต้องการเพื่อนคุย..บางเวลา
...เอ๊ะ!! หรือว่า..แค่อยากทดสอบว่าเราจาสนใจxxxมั้ย?
...หรือว่าxxxมะด้ายคิดรัยแค่ลองคุยดู...ตามที่เพื่อนๆยุอ่ะ..
เฮ้อ...
ยิ่งคิดยิ่งสับสน...ช่วยบอกหน่อยด้ายมั้ยล่ะ..
มะอยากปวดจัยนะ
..เข้าใจกันบ้างดิ..!!!
เอางี้...นายอ่ะลองนั่งคิด,
นอนคิดหรือจาทำงัยคิดก็แล้วแต่นะ... หั้ยแน่ใจตัวเอง...ว่าคิดงัยกะเรา?
พอคิดออกแระ
ก้อมาบอกเรา..โอเคป่าว?
รอคำตอบนายอยู่นะ...发晓。。。
好想你，快回来吧！！！
January 01 หวัด,ดีปีใหม่ค๊าบบ....สวัสดีปีใหม่ค่ะ...
มีเรื่องเล่าเยอะแยะปายหมดเรย... ช่วงก่อนหยุดพักปัยนาน.. เนื่องด้วยเหตุสุดวิสัย(สอบค๊าบ...บMarathon Reading..!!) พอสอบเส็จก้อเปงเทศกาลคัมแบ็กทูมายโฮมทาวน์อิๆๆ หองี้...เงียบซาหงบมากมายยย... ไอ้เราก้อ..เฝ้าหอกานปัยค๊าบ..เนื่องจากว่า..ทางบ้านมะหั้ยอภัย (มะชั่ยแระ..) ก้อมันขี้เกียจเดินทางช่วงเทศกาลนี่นา... ฝูงคนจำนวนมหาศาลอลังกาลงานเว่อร์สอบเส็จแระ.. วันเสาร์.. ก้อเกิดอากานมะมีรัยทำ..จาอยู่หอมันก้อ.. คิดแต่เรื่องรัยมะรุ..เรยออกปัยเชียงรายมาก้อด้ายแค่โลชั่นอ่ะหลอดเดียวว.. แต่..ก่อนกลับแอบแวบ กิน’ติม(ซเวนเซ่น)หุหุ ตอนแรกกะปัยกินคนเดียวแหละเพราะเข้าเมืองก็เข้าคนเดียว แต่บังเอิญ..เอ..อืมม์...เอางัยดีหว่า..? อิ้อ..เอาเปงว่า..เรียก “เพ่โจ๊ก”..ระกาน...เนอะ?อิอิ บอกจากินด้วย อ้ายเราก้อนึกว่าล้อเล่งเหอะ..แต่ดันมาจิง...ก้อมั่ยด้ายอารายย... ก้อนั่งกินกันปาย...แล้วเพ่โจ๊กก้อแว๊นซ์แมงกาไซสีเหลืองอ๋อยมาส่งมอ.. ถึงมอแระหน้างี้..ชาชะมัดเยย..ยังงัยก็ ขอบคุงน๊า ..สำหรับติมและก้อมาส่งถุงที่..ฟรี..!!!แหะๆๆ เพ่โจ๊กเราแอบจัยดี..
วันอาทิตย์
วันเน๊กะปัย ต่างปาเทศ (คงรุนะว่าเท่หนาย...หุหุ)คนเดียว
แต่เมทเปลี่ยนใจขอปัยด้วย..ก้อเรยรวบรวมพล(ฟังดูเหมือนเยอะเนอะ?)
รวมแล้วก้อ 2คนอ่ะแหละ..
ก้อปายกานน..กลับมารถรอบสุดท้ายพอดี (ดีนะที่ขึ้นเร็ว..มะงั้นด้ายยืนแน่เรย..เพราะเราเปงสุภาพสะตรี เรยต้องเสียสละให้ เพศผู้ (ชาย) ที่มาก่อนนั่งค่ะ) จาบอกว่ารถที่นั่งมาอ่ะ..*-*มันในอารมณ์มาก*-* ทำเอาลุ้นด้ายทุกวินาทีเรย ว่ากรุจาตายมั้ยเนี่ย..?เหอๆ เรยมีฟามรุสึกว่า.. *-*นู๋ยังมีรัยมะด้ายทัมอีกมากมาย..อย่าพึ่งพานู๋ปัยทัวร์ยมโลกเรยย..น๊า..*-* ระหว่างทางก็เหลือบเหง “ตัวเล็ก” เปงผู้ร่วมช้าตากรรมด้วย พอลงรถที่ตาหลาดฟ้าทัย(มะรอถึงหน้ามอแระ..เด๋วจามะมีลมหายจายถึง..) เรยชวน“ตัวเล็ก” กิงข้าวด้วยกานเนื่องด้วยหิวมากมาย.. จากนั้นก็แยกย้าย เหอๆ ปาสบกานวันเน๊..เปงอารายเท่... อยากลืมและ..ยากลืม มากมายเพราะเสี่ยงตายกะรถตั้งกะขาไปแระ 555+ ถือว่า..เรายังพอมีบุนเก่าเหลือกันอยู่บ้าง..เรยรอดเชวิตมาด้ายถุงอีกปี 555+ เหอๆ..สัปดาห์แห่งชีวิต มาราธอนค๊าบบ....(ซาหรุบว่ามันดีมะเนี่ย..?..เง้อ !!!) *-* สรุปเหตุกาน *-* ชีวิตนี้มะมีความแน่นอนค่ะ..เพื่อนๆ..คัยมีรัยอยากทำระยังมะด้ายทำ ลองคิดใหม่นะคะ ว๋านว่า..นะ ถ้าเกิดเราทำปัยแระ มะมีคัยเดือดร้อน..ก้อทำเถอะค่ะ.. เผื่อว่าวันนุง..คุณหรือตัวว๋านเองอ่ะ อาจมะโชคดี เหมือน 2 วันนี้ที่ว๋านด้ายเจอก้อเปนด้าย...ว๋านเองก้อมีหลายสิ่งอยู่ที่อยากทำ ปัยค่ะ..ปัยทำสิ่งที่เราคิดวั้ยกันนะ..!!! This's Love...คุณว่ามั้ย..?
ความรักน่ะเปรียบได้กับแสงอาทิตย์ของใจเชียวน๊า...
ครั้งหนึ่ง...
คุณเคยปลื้ม เมื่อเขา ดีกับคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยโกรธ เมื่อเขา ทะเลาะกับคุณ ครั้งหนึ่ง... คุณเคยชอบ เมื่อเขา บอกรักคุณ แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยเกลียด เมื่อเขา ไม่ง้อคุณ ครั้งหนึ่ง...
คุณเคย ซื่อสัตย์ เมื่อเขา จริงใจต่อคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยหงุดหงิด เมื่อเขา เฉยชาต่อคุณ ครั้งหนึ่ง... คุณเคย หัวเราะ เมื่อเขา หยอกล้อ คุณ แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยร้องไห้ เมื่อเขา นอกใจคุณ ครั้งหนึ่ง...
คุณเคยเสียสละเวลา เมื่อเขา อยากพบคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยสูญเสียทั้งกายใจ เมื่อเขา ไม่ต้องการคุณ ครั้งหนึ่ง... คุณเคยอบอุ่น เมื่อเขา กอดคุณ แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยเหงา เมื่อนึกถึงภาพเขากับคุณ ครั้งหนึ่ง...
คุณเคยอุ่นใจ เมื่อเขา ห่วงใยปกป้องคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยอ่อนแอ เมื่อเขา ไม่สนใจคุณ ครั้งหนึ่ง... คุณเคยอภัย เมื่อเขาทำผิดแล้วขอโทษคุณ แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคย อยากขอโทษ เมื่อเขาไม่อยู่ฟังคุณ ครั้งหนึ่ง... คุณเคย คิดถึง เขา เมื่อเขาอยู่ไกลกับคุณ
สักครั้งหนึ่ง... ที่คุณ สุข และ ทุกข์ เพราะ "รัก" "Love is like the sun, when it is there you want to bask in it's warmth,
when it is gone, you just want to drink hot chocolate and curl up in a blanket."
ความรักเหมือนแสงอาทิตย์... ต่อๆๆคับ...อิอิ
"ขอโทษ" คำนี้เป็นคำที่...สามารถ
สานสายสัมพันธ์ได้อย่างน่าอัศจรรย์...
ไม่เข้าใจกัน... ขอโทษ เพื่อปรับความเข้าใจกัน
เข้าใจผิดกัน.... ขอโทษ พร้อมคำอธิบาย
แต่เช่นกันกับคำว่า รัก ...
ถ้าออกมาจาก"หัวใจ" จริง-จริง...
ถ้าไม่บอกบ่อยครั้ง....จนเกินความพอดี...ถ้าไม่เคยเอ่ยออกมาเลย..
...เพราะทิฐิที่มี...ฉันรู้แต่ว่า.....ถ้าฉันทำให้เขาโกรธ...
ฉันจะ ขอโทษ .....และอธิบายให้เข้าใจ
ฉันจะพูดเพื่อความเข้าใจกัน....
ฉันจะพูดเพื่อ ความรักของเรา....
กว่าเราจะคบกันมาได้นาน และ รัก กันได้อย่างนี้....
ถ้าต้องจบลง-o-เพราะเรื่องเดิมๆ
แต่ละเลยที่จะปรับความเข้าใจกัน...คงต้องถามตัวเองแล้วว่า.....
นี่เรา ไม่ได้รักเขา เหรอ.....?
นี่เรา ไม่ได้ใส่ใจความรักของเรา เหรอ....?
เพียงแต่พูดคำว่า "ขอโทษ" พร้อมกับคำอธิบาย...
ไม่กี่ประโยคทำไม่ได้เหรอไง...?
ความผิดที่ดูว่ามากมาย....และเราก็รู้สึกผิดมากเช่นกันนั้น "ขอโทษ"สั้นๆ..แค่เพียงคำเดียว... คำพูดดีๆ..
ต้อนรับปีใหม่ด้วย 2 คำที่มีความหมาย....ดีๆ หนึ่งคำ.....มาจากความรู้สึกทั้งหมดที่มี...
"รัก"
คำนี้จะมากด้วยความหมาย... บางคนเก็บไว้.....
ทั้ง-ทั้ง ที่อีกฝ่ายต้องการที่จะได้ยิน... บอก รัก แค่ไหนกัน ถึงจะพอดี...
คิดว่า.....คงต้องดู "คนของใจ" เป็นสำคัญ
ความใส่ใจในตัวเขาทั้งการกระทำและความรู้สึก... และก็จะรู้ว่า...
เราควรจะบอก รัก ได้บ่อยมากแค่ไหน
บางที...
ความใส่ใจเล็ก-เล็ก^-^น้อย-น้อย มองข้ามไป
...อาจกลายเป็นส่วนหนึ่ง...
ที่ทำให้เขา...ประทับใจในตัวเรา
December 18 ปายอ่านหนังสือกานนนน.....พระเจ้าช่วยย .......... กล้วยปิ้งง!!!
อาทิดหน้า...ก้อจาสอบแระ...!!! อุ๊ย! *-* มะช่ายแระ.. .วันศุกนี้..สินะ..ถึงจาถูกกก เง้อออ…!! เอาไงดีหล่ะเนี่ย..? นังนู๋ว๋านนน.... เฮ้อ..!!! ขอถอนหายจายแรง...ๆๆ ซักเฮือกนึงก่องระกานนนน จากนั้นก้อ.... ปายๆๆๆๆ อ่านหนังสือ ด้ายแระ..... ปาย...ๆๆ (แน๊ะ!!!) ไล่ระยังมาเล่น “ซาเปซ” อีก..!! (หง่ะ) งั้นก้อวั้ยว่างๆ..จาเข้ามาอัพห้ายระกานนน๊า..!!!!! อ่านหนังสือด้วยนะค๊า...เพื่อนๆๆๆ บ๊ะ...*-*...บาย เก็ท ^o^ A ^o^ กานทุกคนน๊า.... ๗ Juu..Bๆๆ... อ่านไว้ๆ...จาด้ายเตือนตัวเอง....ก่อนจาสอบ..ลองอ่านดูนะคะ.. (คริๆๆ) เผื่อจาด้ายคิดอารายๆดีๆออก..(รึป่าว..?) นานจนวันดรอปพ้น ติด W สามสี่ตัวเรียงคิว แวดล้อม เสียดายที่ไปติว สูญเปล่า คะแนนดุจอ่อนซ้อม โง่แล้ว โทษใคร มาเรียนคุณพ่อนั้น เมตตา ขายควายส่งเจ้านั้น ลูกยา ผ่ายผอมยอมส่งเจ้า ควายเรียน มิดเทอมผลสอบEng ออกมา Englishเด็กต่างสู้ เรียนมา บัญชีใยไม่สู้ สักครา อาจารย์ลองเพ่งแต้ม ดูนา อัน Cal ปีที่แล้ว ดรอปมา ปลายเทอมหวังผ่านได้ เกรดมา A อาจารย์ท่านให้ ไม่เป็น เลยฤๅ อาจารย์ชอบเขียนนั้น ตัวดับบลิว
|
|
|
